«شعرهای فدریکو گارسیا لورکا»
تنها قلب گرم تو
و دیگر هیچ.
بهشت من
باغی ست
بی پرنده و بی آواز،
با یک جویبار تنها
و چشمه ای کوچک.
بی مهمیز باد بر شاخه ها،
یا ستاره ای که بخواهد برگی باشد.
یک فروغ بیکران
که می خواهد شبتاب دیگری باشد
در مزرعه نگاه های منقطع.
آرامش محض
و بوسه های ما،
ذرات پرطنین پژواک
که در دوردست ها مرتعش می شوند.
وتنها قلب گرم تو
دیگر هیچ.
