گذشته و حال و آينده اتحاديه های کارگری
 

کارل مارکس
برگردان و يادداشت ها از: کامران نيری

 

متن زير در اولين کنگره انجمن بين المللی کارگران (بين الملل اول) تصويب شد. اين کنگره در سپتامبر 1886 در شهر ژنو سوئيس برگزار شد. اين متن به عنوان يکی از رهنمود های کنگره به نمايندگان توسط کارل مارکس به زبان انگليسی تهيه شده بود. آن چه که در پرانتز مىآيد از مترجم است.

الف: گذشته اتحاديه های کارگری
سرمايه نيروی اجتماعی متمرکز است، در حالی که فرد کارگر تنها نيروی کار کردن (نيروی کار) اش را برای واگذاری (به ديگری) در اختيار دارد. از اين رو قرارداد مابين کار و سرمايه هرگز نمىتواند مبنای عادلانه داشته باشد؛ حتی به مفهوم رايج در جامعه ای که مالکيت وسايل زندگی و کار را در يک سو و انرژی توليدی حياتی را در مقابل آن قرار مىدهد. قدرت اجتماعی کارگران در تعداد آنهاست. اما اين قدرت ناشی از تعداد، به دليل پراکندگی از هم پاشيده شده است. عدم اتحاد کارگران از رقابت اجتناب ناپذير بين خودشان به وجود آمده و تداوم پيدا مىکند.
ابتدا اتحاديه های کارگری از تلاش خود به خودی کارگران برای از بين بردن يا حداقل محدود کردن رقابت بين خودشان تشکيل شدند تا در (عقد) قرارداد (ميان کارگران و سرمايه داران) به شرايطی دست يابند که آنها را حداقل در وضعيتی فراتر از بردگان قرار دهد. از اين رو هدف فوری اتحاديه های کارگری دست يابی به نيازهای روزمره بود، تا چون ابزار مسدود کردن راه دست اندازی های بی امان سرمايه عمل کند: در يک کلام مسايل دستمزد و زمان کار. اين (نوع) فعاليت اتحاديه های کارگری نه تنها مشروع که لازمند. تا زمانی که نظام توليدی حاضر ادامه دارد، نمىتوان اين فعاليت ها را کنار گذشت. برعکس، لازم است تا از طريق ايجاد و ادغام اتحاديه های کارگران در کشورهای مختلف اين فعاليت ها فراگير شود. از سوی ديگر، بدون اين که کارگران خود به خود متوجه باشند، اتحاديه های کارگری مراکزی برای تشکل طبقه کارگر به وجود آورده اند، همان گونه که انجمن های شهر و کمون های قرون وسطی (به عنوان مراکز تشکل) برای طبقه متوسط عمل کردند. اگر به اتحاديه های کارگری در جنگ و گريز مابين کار و سرمايه احتياج است، وجود آنها به عنوان عاملين تشکل برای فراسوی رفتن از نظام کارمزدی و حکومت سرمايه پر اهميت تر است.

ب: شرايط کنونی اتحاديه های کارگری
اتحاديه های کارگری به دليل توجه مفرط به مبارزات محلی و مقطعی با سرمايه، هنوز کاملا به قدرت شان در مقابله با تماميت نظام بردگی مزدی پی نبرده اند. از همين رو آنها از جنبش های اجتماعی و سياسی فاصله گرفته اند. اخيرا به نظر مىرسد که آنها تا حدی به نقش تاريخی خود پی برده اند. به عنوان نمونه مىتوان از شرکت آنها در جنبش سياسی اخير انگليس، مواضع جامع تر در ايالات متحده، و مصوبه زير که در کنفرانس بزرگ اخير نمايندگان اتحاديه کارگری در شهر شيفيلد (انگليس) به تصويب رسيد، ياد کرد(1).
"اين کنفرانس، با قدردانی از کوشش های انجمن بين الملل (کارگران) برای ايجاد اتحاد از طريق پيوند مشترک برادری ميان کارگران همه کشورها، در کمال جديت به انجمن های گوناگونی که در اين جا نمايندگی شده اند، توصيه مىکند که به اين تشکيلات ملحق شوند، زيرا که باور داريم اين امر برای پيشرفت و شکوفايی تمامی جماعت کارگری اساسی است."

ج: آينده اتحاديه های کارگری
جدا از اهداف اوليه شان، اتحاديه های کارگری بايد بياموزند که آگاهانه به عنوان مراکز تشکيلاتی طبقه کارگر در جهت منافع وسيع تر و آزادی او عمل کنند. آنها بايد به هر جنبش اجتماعی و سياسی که در اين جهت عمل مىکند، ياری برسانند. خودشان را مدافعان و نمايندگان کل طبقه کارگر دانسته و اين چنين هم عمل کنند و از تلاش برای پيوستن کارگران غير متشکل به صفوف خود کوتاهی نورزند. آنها بايد به دقت حافظ منافع کم درآمدترين حرفه ها، چون کارگران کشاورزی، و آنان که به خاطر شرايط استثنايی از قدرت تهی هستند، باشند. آنها بايد جهانيان را قانع کنند که تلاش هايشان تنگ نظرانه و خودخواهانه نيست و با هدف رهايی توده های ميليونی ستم ديده انجام می شود.
 

* * *

يادداشت:
(1) کنفرانس شيفيلد در روزهای هفدهم تا بیست و یکم ژوئيه سال 1866، با شرکت صد و سی و هشت نماينده از اتحاديه های کارگری که دویست هزار کارگر را در بر مىگرفتند، تشکيل شد. طی سال های 68 1865 اتحاديه های کارگری در بريتانيا به مبارزه برای تعميم حق رای پيوستند.

در سال 1861 رويارويی ای بين ايالات جنوبی و حکومت فدرال ايالات متحده صورت گرفت. ايالات جنوبی که از بردگان برای توليد تجاری به ويژه توليد پنبه استفاده می کردند، خواهان جدايی از ايالات متحده شدند تا بتوانند برده داری را حفظ کنند. اتحاديه های کارگری در شهرهای شمالی و مناطق هم مرز با ايالت جنوبی به سازمان دهی جلسات و تظاهرات عليه برده داری و خواست جدائی ايالات متحده جنوبی مشغول شدند. طی جنگ داخلی (65-1861) اتحاديه های کارگری جديدی به وجود آمدند و به مبارزه برای هشت ساعت کار در روز دامن زدند.
 

* * *

نخستين بار در کتاب پژوهش کارگری، شماره پنجم، درج شده است.
بازتکثير اينترنتی توسط سايت اتحاديه جوانان سوسياليست انقلابی صورت گرفته است.

 


* اگر عضو یکی از شبکههای زیر هستید، میتوانید این مطلب را به شبکهی مورد نظر خود ارسال کنید:

Delicious delicious    Facebook facebook    Twitter twitter    دنباله donbaleh    Google google    Yahoo yahoo    بالاترین balatarin


كانون پژوهشى نگاه، www.negah1.com