Pink - Dear Mr. President

آقای رئیس جمهور عزیز

آقای رئیس جمهور عزیز،

می­خواهی با من دو قدم راه بیایی؟

فرض کنیم ما دو نفریم، مثل هم و

تو هم بهتر از من نیستی.

چند تا سئوال ازتون دارم،

اگه رُک و راست جواب بدی.

چه احساسی داری وقتی

این همه بی خونمون توی خیابون هست؟

به درگاه کی دعا می­کنی قبل از این که بخوابی؟

چه احساسی داری وقتی به آینه نگاه می­کنی؟

به خودت می­نازی، نه؟!

چطور خوابت می­بره وقتی ما بقیه زار می­زنیم؟

وقتی یک مادر نمی­رسه با بچه­اش وداع کنه.

چطور می­تونی سرتو بالا بگیری؟

می­تونی توی چشمای من نگاه کنی و بگی چرا؟

آقای رئیس جمهور عزیز،

در بچگی­ات تنها بودی؟

نکنه حالام تنهایی؟

ها! نکنه بچه­ی تنهایی هستی؟

چطور می­تونی بگی هیچ بچه­ای فراموش نشده؟

ما که خر نیستیم، کور نیستیم!

همه­شون کُنج زندون­هان و

تو راه جهنم رو فرش می­کنی.

اون چه جور پدریه که

حقوق دخترش رو سلب می­کنه؟!

اون چه جور پدریه که

از دخترش متنفره، چون دختره هم­جنس بازه؟!

فکری­ام بانوی اول چی می­گن؟

انگار از ویسکی و کوکائین دیگه خبری نیست؟

چطور خوابتون می­بره وقتی ما بقیه زار می­زنیم؟

وقتی یک مادر فرصتی برای وداع نداره؟

چطور می­تونی راست راه بری، سرتو هم بالا بگیری؟

چطور می­تونی توی چشمام حتی نگاه کنی؟

بذار یک کم از کار سخت برات بگم:

حداقل دستمزد با یک بچه که در راهه!

بذار از کار سخت برات بگم:

ساختن جای خواب از یک کارتُن!

بذار از کار سخت برات بگم>

تو که از کار سخت چیزی سرت نمی­شه!

کار سخت

آه...

چطور شبا خوابت می­بره؟

چطور می­تونی راست راه بری، سرتو هم بالا بگیری؟

آقای رئیس جمهور عزیز،

فکر نکنم هیچ وقت بخواهی با من دو قدم راه بیایی

می­خواهی؟